η κούκλα -*Α*

   Υπάρχουν πράγματα που βλέπεις περπατώντας και θες να τα φωτογραφίσεις. Γιατί σου κάνανε εντύπωση, σου φτιάξανε/χαλάσανε τη μέρα, σου-θυμίζουν-τη-μάνα-σου-γι'-αυτό-τ'-αγαπάς, you name it. Αλλά υπάρχουν και πράγματα που βλέπεις περπατώντας και απλά σταματάς να περπατάς. Στέκεσαι. Ρωτάς από μέσα σου (ή και απέξω σου) μόνο "γιατί;". Μπορεί να 'ναι ένα καλό γιατί ("γιατί δεν το σκέφτηκα πρώτος;" ή "γιατί δεν το είχα δει νωρίτερα;"), αλλά εν προκειμένω ήταν ένα κακό γιατί.

   Ένα πολύ κακό γιατί.
   Περπατούσα με την Φυλακισμένη προς τη σχολή και σκαλώσαμε και οι δύο με το που το είδαμε. Είναι στη γειτονιά μου, αλλά δεν το έχω ξαναδεί τρία χρόνια και προχτές που ξαναπέρασα δεν το είδα.
   Δεν έχω σκέψεις για αυτή τη φωτογραφία-όχι σκέψεις που να αφορούν συναισθήματα τουλάχιστον. Μόνο φλασιές από αποτεφρωμένα θύματα ατομικής έκρηξης, ανθρακωρυχεία, τις σειρήνες του silent hill, στάχτη.
   Και ένα μικρό φόβο οτι την επόμενη φορά που θα το δω δεν θα γυρίσει, βεβαίως, να με κοιτάξει-αυτό θα ήταν πολύ πεζό και ίσως κάπως ξενέρωτο-, αλλά θα δω το χέρι του να κουνιέται. Λίγο. Και θα αμφιβάλλω κι αν το είδα.

*Αστέρω*